قدرت ذهن

نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی

رای پیشگیری از آلودگی ذهن، مؤثرترین راه تکیه بر اخلاق و معنویات است.
ارزش‏های اخلاقی و معنویات،‌ ذهن را پالایش کرده، قدرت ژرف‏اندیشی آن‏را بالا برده و سرانجام، سلامتی جسمی و روانی برای انسان به‏ارمغان می‏آورد.
به‏طور کلی انسان تمایل دارد که رفتار خود را در چارچوب‏های نظم‏یافته در محیط‏های اجتماعی، خانوادگی و..... انجام دهد و مطالعات به‏طور قاطع خاطرنشان می‏کنند که اعتقاد به خدا و تمسک به ارزش‏های اخلاقی و معنویات،‌ به‏بهترین صورت می‏تواند ذهن را نظام بخشیده و بنابراین، به رفتارهای آدمی نظم بخشد.
معنویات، اقیانوس ذهن را از ناپاکی‏ها، کینه‏ها، زشتی‏ها، تاریکی‏ها و تمامی صفات مذموم، پاک کرده، موتور حرکت و تلاش و امید را با شتاب بالایی به راه انداخته، رنگ اقیانوس ذهن را به رنگ خدا درمی‏آورد.
این‏که گفته می‏شود، انسان خلیفة خداست، به هیات خدا و مبدأ آفرینش آفریده شده و ده‏ها تمثیل و استعارة دیگر،‌ همگی بیانگر این حقیقت‏اند که انسان با قدرت معنویات می‏تواند، تمام کارهایی را که در ید قدرت ارادة برتر است،‌ انجام دهد.
در اقیانوس ذهن انسان؛ تمام ناممکن‏ها، ممکن و همة نادیدنی‏ها و مجهولات، معلوم و آشکارند و تنها انسان باید بتواند با کشف قدرت ذهنی، به چنین توانایی دست پیدا کند.
معنویات به‏راحتی می‏تواند قدرت احاطه و غلبه بر تمامی تاریکی‏ها را به انسان عطا کرده، دنیایی پر از نور به او هدیه کند. خداوند در سورة بقره آیة 256 می‏فرماید: "خدا ولى و سرپرست کسانى است که ایمان آوردند و خداوند بدین وسیله، آنان را از ظلمات بیرون آورده، به وادى نور مى‏برد."
کسی‏که با معنویات آشتی کرده باشد، ذهنی خواهد داشت که وادی نور بوده و درواقع آن، بخشی از انرژی و نور ارادة برتر است و بنابراین، به ذهن الهی و تمام هستی متصل شده و خود را بخش جداناشدنی از مسیر تکامل و نور خواهد دید.
اتصال به ذهن الهی‏، قدرت آفرینش را در انسان به‏وجود آورده و تمامی مجهولات توسط ذهن آشکار می‏شوند. این‏جاست که انسان به هیات خدا درآمده، خداگونه شده و هر آن‏چه برای ارادة برتر آشکار است، برای جانشینش در زمین، هویدا می‏شود.
درواقع، هاله‏ای از نور الهی پیرامون چنین انسان‏هایی جمع شده و انرژی مثبت آن‏را بر سر و روی اطرافیان می‏پاشند. این افراد به هر کجا وارد شوند، با خود سرور و عشق و محبت و آرامش به ارمغان می‏آورند. "وین دایر" از قول "آبراهام مزلو" می‏نویسد: "انسان‏هایی که از عشق الهی سرشارند، هرجا که حضور یابند، افراد پیرامون خود را در پرتو نیروی آسمانی که همان عشق، دوستی، تندرستی، اعتدال و آرامش است، فرو می‏برند." و سپس خود ادامه می‏دهد: "باید در اندرون خود و در نهفته‏ترین هستة وجود به جست‏وجوی این انرژی لایتناهی که چون اقیانوسی بیکران نهفته است، رفت و برای تحولی شگرف و حیرت‏انگیز از آن بهره جست. با اتصال به نیروی معنوی تنها در مسیر نیکدلی، خیرخواهی، مشارکت، هماهنگی، عفو و گذشت گام برمی‏دارید و خود بخشی از الوهیت جهان و قدسیت الهی می‏شوید."
ذهنی که به معنویات متصل شود، تنها هنگام گرفتاری و برخورد با مشکلات،‌ دست به دامن خدا نمی‏شود، بلکه او در همه حال به یاد خدا و متصل به اوست. چنین ذهنی، تمامی اعمال، کردار و گفتار خود را در راستای ارادة برتر دانسته و هیچ‏گاه خود را جدا و مستقل از خداوند به‏حساب نمی‏آورد. "دیل کارنگى" گفتار جالبی دارد، او معتقد است: "هنگامى‏که کارهاى سنگین، قواى ما را از بین مى‏برند و اندوه‏ها و وسوسه‏ها هر نوع اراده‏اى را از ما سلب مى‏کنند و بیشتر اوقاتی که درهاى امید به روى ما بسته مى‏شوند، آن‏گاه به خدا روى مى‏آوریم. ولى اصلاً چرا باید بگذاریم روح یأس و ناامیدى بر ما چیره شود؟ چرا همه روزه به وسیله خواندن نماز و دعا و بجاى آوردن حمد و ثناى خداوند، قواى خود را تجدید نکنیم و چرا با ذکر الهى بر شرور غالب نشویم؟"
اقیانوس ذهنی که با معنویات پالایش شده باشد، تنها به خدا توکل کرده و همه چیز را از او می‏خواهد. اتصال ذهن به اقیانوس معرفت الهی سبب می‏شود که معرفت و بصیرت آدمی، در راستای ارادة جهانی تنظیم شود.
ذهن انسان، شاهکار آفرینش بوده و چیزی بالاتر و کامل‏تر از آن، توسط خداوند خلق نشده و زمانی‏که با نور الهی روشن شود، سراسر روشنایی شده و ترس و اندوه و انرژی‏های منفی که به‏تعبیر علی (ع) "هجمه‏های شیطانی"‏اند، در آن جای نخواهند گرفت. مولی متقیان مى‏فرماید: "پروردگارا! تو از هر مؤنسى براى دوستانت مؤنس‏ترى و از همة آن‏ها براى کسانى که به تو اعتماد کنند، براى کارگزارى آماده‏ترى. پروردگارا! آنان را در باطن دلشان مشاهده مى‏کنى و در اعمال ضمیرشان بر حال آنان آگاهى و میزان معرفت و بصیرتشان را مى‏دانى. رازهاى آنان نزد تو آشکار است و دل‏هایشان در فراق تو بى‏تاب. اگر تنهایى و هجمه‏هاى شیطانى، سبب وحشت آنان گردد یاد تو مؤنس آن‏هاست و اگر سختى‏ها بر آنان فرو ریزند، به تو پناه مى‏برند."
از همه مهمتر، ذهنی که توسط معنویات، پالایش شود، شکرگزار شده و تمامی دست‏آوردهای خود را اعتباری دانسته، آن‏ها را متصل به ارادة‌ جهانی می‏بیند.
گفته‏ام برای من، شکرگزاری عبارت است از استفادة بهینه از تمامی لحظه‏های زندگی که مورد رضای ارادة برتر باشد.
اگر از لحظه‏هایی که خداوند با لطف و کرم بی‏انتها در اختیار تک‏تک ما بدون منت و انتظار قرار می‏دهد، بهترین استفاده را به‏عمل آوریم، آن‏گاه شکرگذار هستیم و چقدر خوب است که فهم و ارادت خود را برای استفاده از چنین لحظاتی که هرکدام به‏نوبة خود ناب و منحصربه‏فرد هستند، به زبان آورده و در پیشگاه قادر متعال، ده‏ها و ده‏ها بار بگوییم: "خدا را شکر".
ذهن شکرگذار، پالایش‏شده است و بهترین‏ها را در هر لحظة عمر به‏دست خواهد آورد.
"دکتر جو ویتالی" می‏گوید: "در حال حاضر چه می‏توانید بکنید که در زندگی شما تغییر جدی به‏وجود آورد؟ نخستین کار این‏ست که از تمام چیزهایی که دارید،‌ فهرستی فراهم کرده و نسبت به تمامی آن‏ها شکرگزار باشید. این کار انرژی شما را تغییر داده و اندیشة شما را به‏سوی انرژی‏های مثبت تغییرجهت می‏دهد. شما شروع می‏کنید به شکرگزاری بابت هرآن‏چه که احساس خوبی به شما می‏دهد."
ذهن شکرگزار، خود را در عالم هستی تنها و درمانده ندیده، بلکه در هرلحظه از زمان، خود را با کل هستی در ارتباط می‏بیند و از این‏که امکان چنین وصل باشکوهی را پیدا کرده،‌ شاکر و باسپاس است.
آشتی با معنویات، اقیانوس ذهن انسان را به بی‏نهایت‏ها وصل کرده و امتداد آن‏را تا خالق هستی ادامه می‏دهد.
"والاس واتلس" معتقد بود: "اگر برای شما این فکر جدیدی‏ست که شکرگزاری تمام ذهن را به هماهنگی جدیدی با نیروهای خلاقة جهان هستی می‏رساند، دوباره در آن دقت کنید؛ خواهید دید که حقیقت دارد."
باید درک کنیم که لذت از لحظه‏های زندگی منوط به تمام چیزهایی‏ست که در اختیار داریم و نسبت به چیزهایی که نداریم،‌ نباید ناسپاس باشیم، بلکه یاد بگیریم، هر آن‏چه می‏خواهیم و آرزویش را داریم، با تولید انرژی مثبت، یعنی با بیان و فهم این نکته ‏که با توکل به خدا، می‏توانیم‌ آن‏را به‏دست آوریم،‌ تلاش کرده و نسبت به آن‏هم شکرگزار باشیم. امام صادق (ع) می‏فرماید: "خداوند متعال به موسی وحی کرد ای موسی! حق شکر مرا بجای آور. عرض کرد: چگونه حق شکر تو را بجا آورم در حالی‏که هر شکری بجا آورم به خاطر آن، نعمت تازه‏ای به من داده‏ای؟ فرمود: ای موسی الان شکر مرا به‏جای آوردی، چون می‏دانی همین توفیق نیز از من است."
شکرگزاری نه‏تنها حالتی از بودن است، بلکه فرایند و تمرین مستمری است‏که درآن، انسان می‏کوشد با عالم هستی یکی شود. کار سختی هم نیست؛ برای شروع، از کارهای سادة پیرامون خود آغاز کنیم و نسبت به تمامی آن‏ها سپاس‏گزار باشیم. هم‏چنان‏که "جیمز ری"، فیلسوف و استاد دانشگاه می‏گوید: "شکرگزاری چنان تمرین قدرت‏مندی برای من بوده است که هر روز صبح وقتی بیدار می‏شوم، می‏گویم: متشکرم. هر روز صبح وقتی پاهایم را روی زمین می‏گذارم، می‏گویم: متشکرم و بعد شروع می‏کنم به مرور آن‏چه که برایش سپاسگزارم. وقتی مسواک می‏زنم و کارهای آماده‏شدن صبح را انجام می‏دهم، شکر خداوند را به‏جا می‏آورم. این کارها را به‏صورت روتین و طوطی‏وار انجام نمی‏دهم، بلکه در هر مرحله احساس سپاس را حس می‏کنم."
شکرگزاری، نمادی از ارتباط ذهن با معنویات و پالایش آن‏ست. هرقدر رابطة آدمی با ارزش‏های اخلاقی مستحکم‏تر باشد، حس شکرگزاری در او قوی‏تر خواهد بود.
شکرگزاری،‌ قدردانی و ابراز لذت و رضایت از تمام چیزهایی است که به ما ارزانی شده و بنابراین، با ارسال انرژی مثبت به سوی آن‏ها، مقادیر فزون‏تری از تمام چیزهای خوب، به‏سویمان گسیل خواهد شد.
کسی‏که به‏طور مدام برای سلامتی خود و نزدیکانش شکرگزار باشد، سلامتی بیشتری در انتظارشان خواهد بود. شکرگزاری برای مال و دانش و.....، نیز سبب افزودن تمامی آن‏ها خواهد شد. "روندا بایرن" می‏نویسد: "غیرممکن است‏که چیزی به زندگی شما افزوده شود اگر نسبت به آن‏چه دارید، ناسپاس باشید. چرا؟ زیرا اندیشه‏ها و احساساتی که شما مخابره می‏کنید، در حالت ناسپاسی، همه عواطف منفی هستند. چه حسادت باشد، جه دلخوری، نارضایتی یا بیان این احساس که "کافی نیست". این احساسات نمی‏توانند مقدار بیشتری از آن‏چه را که نمی‏خواهید به‏سوی شما بیاورند. این عواطف منفی، خیری را که به سوی شما می‏آید، متوقف می‏کنند."
به‏عبارت دیگر، با شکرگزاری و تکرار مداوم آن، خیر و برکت به‏سوی انسان سرازیر می‏شود. هرکس شکرگزارتر است،‌ توانگرتر است.
شکرگزاری، چکیدة ایمان و اعتقاد راستین بشر به‏صورت کاربردی است.
اگر حس شکرگزاری در انسان نهادینه شود، خدواند بازدهی آن‏را هرطور که او طلب کند، چندبرابر می‏دهد.
حتی برای کسانی‏که به‏دنبال افزایش طول عمر و سلامتی بیشتر هستند، شکرگزاری می‏تواند آن‏ها را به این مقصود برساند. تحقیقات دانشمندان ایالت کنتاکی آمریکا نشان داده که شکرگزاری می‏تواند تا 7 سال بر طول آدمی اضافه کند،‌ ضمن آن‏که شکرگزاری باعث می‏شود،‌ فعالیت دستگاه پاراسمپاتیک افزایش یافته و بسیاری از بیماری‏های قلبی و صعب‏العلاج درمان شوند.
اهمیت شکرگزاری تا آن‏جاست که خداوندِ بی‏نیاز، می‏خواهد انسان‏ها شکرگزار باشند، جایی‏که در سورة سبا آیة 13 می‏فرماید: "شکر این‏همه نعمت را به‏جای آورید." تمامی بزرگان با شکر خداوند و کسانی‏که به آ‏ها خدمت کرده‏اند، به بزرگی و عظمت رسیده‏اند. شخصی از "امام صادق" (ع) پرسید: "آیا شکر پروردگار حدی دارد که اگر انسان به آن حد برسد، شاکر محسوب می‏شود؟" امام فرمود: "آری". شخص سؤال کرد: "چگونه؟" امام فرمود: "خدا را بر تمام نعمت‏هایش چه در خانواده و چه در اموال حمد و ستایش کند، و اگر در اموالی که به او داده حقی باشد، ادا کند."
نکته‏ای که امام به آن اشاره کرده،‌ مورد تصدیق بسیاری از اندیشمندان غیراسلامی نیز قرار گرفته است،‌ جایی‏که "روندا بایرن" می‏نویسد: "آلبرت اینشتین از خانوده‏ای فقیر بود و به‏نظر می‏آید که این‏همه کارهای بزرگ باید برایش غیرممکن بوده باشد. او روزانه صدها بار می‏گفت: شکر یا متشکرم. او از همة دانشمندان بزرگی که قبل از وی آمده بودند به‏خاطر زحماتشان تشکر می‏کرد؛ کسانی‏که او را قادر ساخته بودند که علم بیاموزد و در کارش پیشرفت کند و به یکی از بزرگترین دانشمندان روی زمین شود."
راز بهتر زیستن این‏ست: هر روز برای خود مراسم باشکوهی از شکرگزاری ترتیب داده و آن‏را برای تمامی عمر تکرار و تکرار کنیم.

برگرفته از راز

زمان پيشفرض سايت: ساعت گرينويچ + 10 ساعت
Powered by phpBB 2.0 .0.23  2006 phpBB Group