خلاصه مقدمه فی ضلال القرآن /  استاد سید قطب«رح»

زیبای ، زیبا آفرین

بنای عقیده ، مرحله نخست دعوت

شهید سید قطب_ رح

کسانی که امروزه از اسلام می خواهند که قالبهای نظامی را بسازد ، و مقررات و قوانین زندگی را بنگارد ، در صورتی که روی سراسر زمین جامعه ای نیست که عملا مقرر دارد که او می خواهد تنها شریعت خدا حاکم و فرمان روا کند ، و هر شریعتی جز آن را مردود دارد و نپذیرد ، هر چند که بتواند چنین شریعتی را بر مردان تحمیل کند و اجراء گرداند... کسانی که این را از اسلام میطلبند، سرشت این دین را درک و فهم نمی کنند ، و نمی دانند این آئین در زندگی چگونه به کار می پردازد

گناه و فساد سبب نابودی ملّت ها

شهید سید قطب_ رح

آیا از هلاک نسلهای گذشته آگاه نیستند؟ نسلهایی که خداوند در زمین بدیشان سلطه و قدرت و نعمت و ثروت داده بود ، و از ابزار و وسائل ترقی و تعالی بهره مندشان کرده بود .از چنان ثروتی و قدرتی ایشان را بهره مند نموده بود که در جزیرة العرب به قریشیان مخاطب قرآن نداده بود .بارانهای پیاپی بر ایشان بارانده بود . بارانهایی که در زندگی ایشان مایه فراخی نعمت  و رشد و نمو کشتزارها و افزایش ارزاق می گردید ... آنگاه چه شد؟ آنگاه از فرمان خداوندشان سرپیچی کردند !

رحمت خداوند

شهید سید قطب_ رح

))( |=tGx. öNä3š/u‘ 4’n?tã ÏmÅ¡øÿtR spyJôm§9$# ))( .انعام/54

(( خداوند شما ، رحمت را بر خویشتن واجب گردانده است )).

چیزی که در این نص چشمها را خیره می کند ، بزرگواری و لطفی است که قبلاً بدان اشاره کردیم. بزرگواری و لطف آفریدگاری که مالک جهان و توانا و چیره بر بندگان است . بزرگواری و لطف ایزد سبحان جلوه گر است در این که رحمت خود را نسبت به بندگان خود بدین صورت بر خویشتن واجب می گرداند . او خودش آن را بر خویشتن واجب می فرماید ، و آن را عهدی بر خود نسبت به بندگان می نماید ! عهدی که تنها با خواست و اراده آزادانه خداوندگاری خود با بندگان می بندد و آن را بر خویشتن واجب می گرداند ... حقیقت بسیار شگفت و سترگی است !

روزه ، تقوي ، دعوت

شهيد سيد قطب

طبیعی بود که روزه بر ملتی فرض شود که جهاد در راه خدا بر او فرض می شود تا برنامه خود را در زمین پیاده و تثبیت کند و بدین وسیله سرپرستی مردم را به دست گیرد ، و گواه بر مردم باشد .چه روزه جولانگاه نمایش اراده مصمم و استوار است و فرصتی است که در آن انسان با پروردگار خود پیوند فرمانبرداری و پرستش می یابد همچنین روزه جولانگاهی است که در آن انسان بر همه نیازهای تن چیره می شود و برتری میگیرد ،و فشار و سنگینی خواسته های مادی جسم را تحمل می کند وناراحتی های حاصله را به جان پذیرا می گردد و همه اینها بدان خاطر است که می خواهد خود را فدای چیزی کند که در پیش خدا می جوید وآن رضایت ونعمتی است که بدو وعده فرموده است .

اينها فقط سه آيه اند، ولي مشتمل بر اصول و قواعد كلي هستند  كه برابر آنها خدا با بندگانش رفتار مي كند ، و بندگان با همديگر رفتار مي نمايند ، بر اساس آنها بندگان با خدا رفتار مي كنند و دچار عذاب و عقاب نمي شوند .آيه نخستين درگاه توبه را بردولنگه باز مي كند ، و درگاه مغفرت را باتمام فراخي و وسعتي كه دارد باز مي گذارد، و هرگناهكار توبه كاري را به عفو و قبول اميدوار  مي نمايد:

*(قل انما اعظكم بواحدةٍ ... ان تقوموا لله مثني و فرادي ، ثم تتفكروا.ما بصاحبكم من جنةٍ . ان هو الا نذير لكم بين يدي عذابٍ شديدٍ)*

بگو: من شما را تنهايك نصيحت مي كنم ، وآن اين است كه: خالصانه براي خدا، دونفر دونفر، برخيزيد(و انديشه هاي خفته را زنده كنيد) . سپس (درباره محمد كه سالها با او بسر برده ايد فكر خود را به كار گيريدو) بينديشيد (تا پاكي و امانتداري و سلامت جسماني و روحاني او ، در خاطره ها مجسم شود... اين) همدم و همنشين (ديرينه) شما ، جن زده و ديوانه نيست .بلكه او بيم دهنده شما از عذاب سختي است كه در پيش است .

اين دعوت جهت به پاخاستن براي خداست . براي خدا دور از هوا وهوس ، دور از مصلحت شخصي ، دور از شرايط و ظروف زمين ، دور از انگيزه ها  وخاطره هايي كه در دل جايي مي گيرند و دل را از خدا دور مي كنند ، و دور از متاثر شدن از امواج حاكم بر محيط ، وتاثيراتي كه در ميان مردمان شايع و پراكنده است .

*(و من يطع الله و رسوله فقد فاز فوزاً عظيماً)*

هركه از خدا و پيغمبرش فرمانبرداري كند ، قطعاً به پيروزي و كاميابي بزرگي دست مي يابد .اطاعت خودش پيروزي و كاميابي بزرگي است . چه اطاعت ماندگاري بر راستاي برنامه خدا است ، و ماندگاري بر راستاي برنامه خدا هم آسايش و اطمينان مي بخشد ، و بهراه راست روشني راهياب شدن كه انسان را به يزدان مي رساند خودش سعادت و خوشبختي است ، هر چند كه جز راهيابي به چنين راهي پاداش ديگري در فراسوي آن نباشد .كسي كه در راستاي راه صاف و صوف و روشن حركت مي كند و همه آفريده هاي خدا كه پيرامون او هستند با او همآوا و همكار مي گردند.

 (( اي كساني كه ايمان آورده ايد، (در برابر شدائد و نا ملا يمات ) شكيبائي ورزيد و ( در مقابل دشمنان) استقامت و پايداري كنيد و( از مرز هاي مملكت خويش) مراقبت به عمل آوريد و از ( خشم )خدا بپرهيزيد ، تا اينكه رستگار شويد))...

       اين نداي آسماني خطاب به مومنان است . ندائي كه با صفتي ايشان را فرياد ميدارد كه با آن آنان را به سرچشمه ندا پيوند مي دهد . صفتي كه بر دوش ايشان آن همه وظا ئف سنگين انداخته است . صفتي كه آنان را شايسته اين ندا و بايسته انجام اين وظائف سنگين مينمايد ، و در زمين بزرگشان مي دارد ، همانگونه كه در آسمان بزر گشان مي دارد