روزی تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم.

شغلم را دوستانم را ، مذهبم را زندگی ام را !

به جنگلی رفتم تا برای آخرين بار با خدا صحبت كنم.

به خدا گفتم : آيا ميتوانی دليلی برای ادامه زندگی برايم بياوری؟

و جواب او مرا شگفت زده كرد.

او گفت :آيا سرخس و بامبو را ميبينی؟

پاسخ دادم :بلی .

فرمود : هنگامی كه درخت بامبو و سرخس را آفريدم ، به خوبی ازآنها مراقبت نمودم .

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند زمن آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افزود مرا بر غم ها.

يك روز سوراخ كوچكي در يك پيله ظاهر شد. شخصي نشست و چند ساعت به جدال پروانه براي خارج شدن از سوراخ كوچك ايجاد شده درپيله نگاه كرد.

سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمي تواند ادامه دهد.

آن شخص تصميم گرفت به پروانه كمك كند و با قيچي پيله را باز كرد.  پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بالهايش چروك بود.

مرد ديروقت ، خسته از كار به خانه برگشت . دم در پسر پنج سال ه اش را ديد

كه در انتظار او بود:

‐ سلام بابا ! يك سئوال از شما بپرسم؟

‐ بله حتمأ. چه سئوالي؟

‐ بابا ! شما براي هرساعت كار چقدر پول م يگيريد؟

مرد با نا راحتي پاسخ دا د: اين به تو ارتباطي ندارد . چرا چنين سئوالي ميكني؟

نرگس آبيار

دو خط موازى زاییـده شدند . پسرکى در کلاس درس آنها را روى کاغذ کشید. آن وقت دو ‏خط موازىچشمشــان به هم افتاد. و در همان یک نگاه قلبشـان تپیـد. و مهر یکدیگر را در ‏سینه جای دادند. خط اولى گفت:ما مى توانیم زندگی خوبی داشته باشیم. و خط دومی ‏از هیجان لــرزید. خط اولی گفت: و خانه اى داشته باشیم در یک صفحه دنج کـاغذ‎ .‎من روزها کار میکنم. می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک شوم ،یا خط کنار ‏یک نردبام. خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ ‏شوم ،یا خط یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خـــلوت‎.‎

 (( داستانی واقعی که‌ برای دختری از ایالات متحده‌ عربی رخ داده‌ است. ))

بعد از اینکه‌ از دروازه‌ی دانشگاه بیرون آمدم  دیدم پسری زیبا اندام و شیک پوش دم در دانشگاه ایستاده‌ است و با چشمهای پر مهری به‌ من نگاه می کند و وانمود می کند که‌ مرا می شناسد ، اما من بدون توجه به‌ او ، راه‌ خود را پیش گرفتم ، دیدم که‌ آن پسر دنبالم می آید و  دارد با صدایی آهسته‌ و نازک حرف می زند و می گوید : ( ای دختر زیبا تنها امید من توئی !! بدان که‌ دوستت دارم !! می خوام همسرم بشی ، جز تو کسی و نمی خوام  ، و ... ) وقتی که‌ دیدم از این حرفها می زند و مدام دنبالم می آید تندتر راه رفتم، طوری که‌ پاهایم در یکدیگر آمیخته‌ می شدند و قطره‌ قطره‌ عرق از پیشانیم می چکید ، زیرا تا به‌ حال از این گونه‌ برخوردها را ندیده‌ بودم  ...